Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Droomreis van Michigan naar Louisiana in Ford Mustang

T2A Mustang D2NO 17 Mustang muur25-12-17. Van Detroit naar New Orleans in een Mustang. Ofwel van Autoindustrie-naar-Jazz over 2500 onvergetelijke kilometers.

 

Henry Ford was een Amerikaanse industrieel. Zijn moeder was naar alle waarschijnlijkheid van Nederlandse of Belgische afkomst. Geboren in 1863 begon hij in 1903 zijn befaamde autofabriek en richtte in 1929 in Dearborn, een buitenwijk van Detroit, het Henry Ford museum op. Terwijl de bekende gele Amerikaanse schoolbussen af en aan rijden, sturen wij onze vijf gehuurde Ford Mustang Convertibles het parkeerterrein op. Ik zet het nummer, hoe toepasselijk, Mustang Sally van Wilson Pickett op. Hier, vanaf deze historische plek, begint onze eigen autoreis en zullen we in twee weken tijd van Detroit naar New Orleans rijden op zoek naar de “roots” van de auto- en muziekindustrie.

T2A Mustang D2NO 17 Mustang muur

Wie wil er nou niet in een Ford Mustang, met het dak open, over de prachtige B-wegen van Amerika rijden? Wat begon als een idee, werd langzaam een droom en is nu werkelijkheid als we door het Henry Ford Museum lopen. Het museum is niet sec gericht op de Ford maar verhaalt over de geschiedenis van de hele auto-industrie. Het laat ook zien hoe ideeën zich ontwikkelden en Amerika tot technologische grootmacht hebben gemaakt in de vorige eeuw. Van grote stoommachines tot landbouwapparatuur, van de ontwikkeling van de reisindustrie tot een heuse Nederlandse Fokker, waarmee in 1926 de eerste vlucht over de Noordpool mee werd gemaakt, staat hier in dit Ford museum. Daarna nemen we de bus naar de fabriek voor de ‘Ford Rouge Factory Tour’. Vanaf een loopbrug zien we hoe de Ford auto’s samengesteld worden, aan de beroemde lopende band welke Ford in 1913 als eerste autoproducent in gebruik nam. And the rest is history, zoals ze zeggen…

T2A Mustang D2NO 17 Mustang mansion

We zouden wel een hele dag hier door kunnen brengen maar er is meer moois te zien in Detroit, want naast auto’s werd hier nog iets ontwikkeld dat wereldfaam verwierf; de muziek van Motown. Niet voor niets is deze naam een samenstelling van “motor” en “town”. We rijden naar de West Grand Boulevard waar Berry Gordon in 1959 het beroemde platenlabel oprichtte wat de wereld kennis zou laten maken met artiesten als Stevie Wonder, Diana Ross, The Jackson Five en Sam Cook. Als we de Mustangs parkeren naast de studio, worden we gesommeerd weg te gaan omdat we op de parkeerplaats van een begrafenisonderneming staan. Wel handig om deze naast Motown te hebben, altijd muziek voor handen.

T2A Mustang D2NO 17 Motown museum

Het bord “Hitsville USA” prijkt boven de deur van Motown dat tegenwoordig een museum is. Er klinkt heerlijke jaren-60 soul muziek door de luidsprekers. Tot onze teleurstelling horen we dat je het museum alleen kunt bezoeken als je van tevoren een tour hebt gereserveerd en deze zijn helaas volgeboekt. In de nauwe gang voor de kassa kijken de artiesten vanuit zwart wit foto’s op ons neer en we mogen alleen het souvenirwinkeltje nog even bezoeken. “Don’t blame it on the sunshine, blame it on the boogie”.

De Ford Mustang is een van de grootste Amerikaanse auto-iconen. En toch was het lastig om er vijf te kunnen huren, vooral ook omdat de staat Michigan niet echt een Sunshine state is. Verder naar het zuiden zou het makkelijker zijn geweest. Mijn bijrijder Rob en ik rijden in het tot de verbeelding sprekende model GT 5.0 V8. Prachtig bordeaux rood en met de kap naar beneden is het net of we in een Road Movie mee spelen als we door het landschap van de staat Indiana cruisen op weg naar Indianapolis. Op de B-wegen van Amerika is de toegestane snelheid maximaal 50 mijl per uur waardoor we alle tijd hebben om te genieten van de omgeving. Uitgestrekte landbouwvelden wisselen zich af met meren en rivieren, langs de weg worden verse aardbeien en appels aangeboden en de rode schuren vallen in het niet vergeleken bij de immense graansilo’s die overal staan.

We rijden naar de Indianapolis Motor Speedway waar elk jaar de Indy 500 races wordt gereden, de belangrijkste autorace van Amerika. Ingang twee leidt ons onder een stuk van de racebaan door naar het bijbehorende museum en het is een lawaai van jewelste. Komend weekend is de Vintage/Classic Endurance Race en deelnemers aan deze race zijn aan het oefenen. De oude Fords, Lotussen, Eisers en Eagles vliegen over de baan waar sinds 1911 de Indy 500 mijlsrace wordt gereden. In het museum staan vrijwel alle modellen die hier ooit geracet hebben met ook de wagens en foto’s van alle winnaars. Uiteraard gaan we direct op zoek naar onze eigen Arie Luyendijk, tweevoudig winnaar van de race. Met zijn rood/wit/blauwe Chevy Indy V8 won “the Dutch Boy” in 1990 zijn eerste race en wel in de snelste tijd ooit met een gemiddelde snelheid van 185.981 mijl per uur. Pas in 2013 zou dit record verbroken worden. Vol Nederlandse trots verlaten we Indianapolis en we kunnen amper de verleiding weerstaan om het grote gaspedaal van onze Mustang zo ver en snel mogelijk in te drukken, iets wat in Amerika “the pedal to the metal’ genoemd wordt. Binnen no-time zitten we op de 160 km p/u. We zijn ook op zoek naar de ‘roots’ van de muziek, nou het sensationele geluid dat uit de uitlaat komt klinkt als muziek in onze oren!

T2A Mustang D2NO 17 Indianapolis Speedway

“Tel de dagen niet, zorg dat de dagen tellen” is een van de levenslessen die we leren van Mohammed Ali als we het zes verdieping tellende museum over zijn leven bezoeken aan de Ohio rivier in Louisville, Kentucky. Veel foto’s, medailles, onderscheidingen, attributen en al zijn bokswedstrijden zijn te bewonderen. Fascinerend en inspirerend is zijn levensverhaal van Cassius Clay naar Mohammed Ali en de uiteindelijke door de Verengde Naties uitgeroepen “Boodschapper van de Vrede’. Op onze hele reis zullen auto’s en muziek de rode draad vormen. Ook hier blijkt dit, als we lezen dat -toen nog- Cassius Clay samen met Sam Cook ooit een duet heeft opgenomen genaamd “The gang’s all here”.

Denk je aan de staat Kentucky dan denk je ook gelijk aan de Amerikaanse Bourbon Whisky. In het dorpje Bardstown leren we in de Willett destilleerderij dat Bourbon voornamelijk uit rogge en mais wordt gemaakt terwijl bijvoorbeeld Schotse Whisky uit gerstemout gestookt wordt. De Willett Distillery is opgericht in 1936 en is op dit moment nog steeds een familiebedrijf, gerund door de familie Kulsveen. Het is een kleine destilleerderij maar kunnen zich meten met de grote namen in de omgeving als Four Roses en Jim Beam. In de proeverij mogen we drie smaken Bourbon proeven wat een lekker aperitief is voor onze lunch in The Old Talbott Tavern uit 1779 en daarmee de oudste postkoets-stop in Amerika. Van presidenten (Abraham Lincoln) tot bandieten (Jesse James) hebben hier gegeten, gedronken en geslapen.

De tank gevuld met benzine, de maag met een hamburger en de aderen met nog wat laatste Bourbon rijden we in onze cabrio door het platteland langs paardenboerderijen, voorbij de geboorteplaats van Abraham Lincoln en stoppen we even als we het zoveelste bord langs de weg zien met “Garage Sale” er op gekalkt. We komen terecht op een erf met drie grote schuren waarbij de eigenaresse ons van harte welkom heet. Ze verteld dat ze over een paar jaar kleiner wil gaan wonen, als de drie dochters hun opleidingen hebben afgerond en haar man met pensioen is. Zij is zelf ontslagen, de huizenprijzen zijn nog lang niet op het niveau van wat ze waren voor de crisis, er is veel werkeloosheid en ze zijn al tijden nergens naar toe geweest. Dus vandaar dat ze hoopt elke dag een paar dollar extra te verdienen door een groot gedeelte van de huisraad te verkopen, van spijkers tot lampen en stoelen. Het is zo veel dat ik me afvraag wat haar werkelijk in deze financiële situatie heeft gebracht, de crisis of het gat in haar hand... Neemt niet weg dat ze erg vrolijk is, ze dit het leukste werk ooit vindt en ons nog allerhande tips geeft wat nog te bezoeken in de omgeving. Tja, zo veel te zien en zo weinig tijd. Alhoewel, we zijn inmiddels van tijdzone veranderd dus gaat het klokje in de auto automatisch één uur terug en kunnen we uitgebreid de tijd nemen voor het Corvette Museum in Bowling Green. De zanger Prince zong al over zijn geliefde in een Kleine Rode Corvette en daar staan er meer dan genoeg van op de parkeerplaats. Een waar bedevaartsoort voor autoliefhebbers van dit merk. Het museum is erg mooi met nagebouwde benzinestations uit de vorige eeuw, muurschilderingen van races en uiteraard de gehele collectie Corvettes door de jaren heen.

T2A Mustang D2NO 17 Corvette museum

Van oudsher bestaat er al rivaliteit tussen de Ford Motor Company en Chevrolet van General Motors en Ford had midden vorige eeuw een nieuwe auto nodig om te kunnen concurreren, het liefst een sportieve auto die jongeren aansprak. En zo kwam in 1964 de Ford Mustang op de markt met zijn briljante “Running Horse” logo en de auto werd een instant succes. Met onze GT 5.0 V8 zijn we inmiddels heel wat modellen verder met deze icoon van de autogeschiedenis. Op Netflix is de documentaire “A Faster Horse” over de ontwikkeling van de Mustang te zien, een aanrader. We besluiten het laatste uurtje van deze reisdag via de snelweg naar Nashville te gaan zodat we op tijd zijn voor alle live optredens op vrijdagavond. Let the good times roll!

Zoals bekend is Nashville Tennessee de Country & Western hoofdstad van de wereld. In de Country Music Hall of Fame is goed te zien hoe deze stijl van muziek zich sinds de jaren ’20 ontwikkeld heeft en waarbij de invloed van de rondreizende zwarte (blues) muzikanten aan de basis lag. In het centrum van de stad spelen iedere avond ontelbare bands in de hoop zo ontdekt te worden door de scouts van de grote platenlabels. Cowboyhoeden en puntlaarzen in alle kleuren van de regenboog zijn een must hier onder het luisterend publiek. Wie bij country muziek alleen nog aan Dolly Parton en John Denver denkt, komt bedrogen uit. De moderne country is doorspekt met stevige beats en gierende gitaarsolo’s, maar uiteraard nog wel op teksten die gaan over verloren liefdes, gebroken harten, oude pick-up trucks en je paard als beste vriend.

T2A Mustang D2NO 17 spoorwegovergang

En dat is weer een mooi bruggetje naar onze eigen Mustang die we de volgende dag vroeg over de ‘Natchez Trace Parkway’ rijden, een prachtige route van in totaal 444 mijl door drie staten, al eeuwen gebruikt door indianen, handelaren en later kolonisten. Een vaste stop aan het begin van deze route even buiten Nashville is het Loveless Cafe dat in 1951 zijn deuren opende om reizigers over de Highway 100 te voorzien van heerlijk ‘home made’ eten. Het is zaterdagochtend 08:30 uur maar om hier te kunnen ontbijten moeten we minstens 3 kwartier wachten, zo druk is het. Families met rondrennende kinderen, een stuk of 20 Harley rijders die al rokend rondhangen, met zicht op een schare aan pick-up trucks en onze vijf Mustangs maakt dat het een zeer levendig en gezellig beeld is. Wij besluiten voor de gratis koffie in het bijbehorende winkeltje te gaan en door te rijden. De Natchez Trace was een belangrijke route totdat rond 1820 de stoomboot zijn intrede deed en het gemakkelijker en sneller werd om over de Mississippi rivier te reizen i.p.v. wekenlang dwars door de bossen van Mississippi en Tennessee te ploeteren. Comfortabel in onze cabrio genieten wij echter elke seconde van de weg tot we uiteindelijk in het slaperige stadje Tupelo aankomen, beter bekend als de geboorteplaats van de King of Rock ’n Roll: Elvis Aron Presley. Het witte 2-kamer houten huisje waar Elvis op 8 januari 1935 werd geboren is inmiddels omgedoopt tot museum en daarom gaan we er ook kijken, om het contrast te zien met zijn latere huis Graceland in Memphis. Elvis woonde tot zijn 13e levensjaar in Tupelo tot zijn ouders besloten te verhuizen naar Memphis op zoek naar een beter leven en meer kansen. En wat een goede beslissing bleek dat achteraf te zijn!

T2A Mustang D2NO 17 Saloon

Graceland ligt aan de -hoe kan het anders- Elvis Presley Boulevard, eigenlijk een wat armer gedeelte van de stad Memphis. Het is een lange typisch Amerikaanse straat met benzinestations, drankwinkels en alle Fast Food ketens die je kunt bedenken. Wij nemen onze intrek in ‘The Guesthouse’, een in oktober 2016 nieuw gebouwd hotel, direct naast Graceland. Bij binnenkomst klinkt Elvis’ muziek, op de televisie in de zeer mooie kamer spelen Elvis’ speelfilms. Waar je ook kijkt, alles ademt ‘Elvis has not left the building’ uit. Ook wij maken een tour door Graceland, na het Witte Huis het meest bezochte gebouw in Amerika (20 miljoenste bezoeker verwelkomd in mei 2016 sinds de opening in 1982).
Met speciale bussen worden we naar de ingang van het huis gebracht en met onze persoonlijke Ipad en hoofdtelefoon worden we door het huis geleid om uiteindelijk te eindigen bij het graf van Elvis en zijn hele familie in de tuin. Erg indrukwekkend, helemaal als je bedenkt wat hij allemaal voor de muziek betekend heeft.

We kunnen in Memphis naar de Sun Studio gaan waar Elvis maar ook Johnny Cash en anderen, hun platen opnamen maar wij kiezen voor een andere belangrijke genre in de muziek; sweet sweet Soul Music. Het platenlabel STAX is een samenvoeging van de achternamen van de twee eigenaren Stewart en Axton en ligt aan de McLemore Avenue. Het brengt sinds 1961 de ene soul-hit na de andere op de markt, van Rufus Thomas tot Booker T., van Sam & Dave tot de beroemde Otis Redding. Van de film die we in het museum kijken, leren we dat met name de geweldige sfeer in de studio leidde tot het creëren van deze mooie muziek. Er bestond tussen de muren van STAX geen verschil tussen zwart en wit, iets wat op straat in die tijd heel duidelijk nog wel het geval wat, met als uiteindelijk dieptepunt de moord op Martin Luther King in Memphis in 1968. Daarmee verdween de onschuld van STAX en kun je stellen dat het, mede hierdoor in 1969 de deuren sloot, toen Axton bij STAX wegging.

Soms is een weg meer dan gewoon een weg en dat geldt zeker voor de Highway 61 vanaf Memphis langs de Mississippi rivier naar het zuiden waar we nu op rijden. De weg slingert langs mais- en katoenplantages waar witte houten huisjes verdeelt over de velden staan met altijd wel een oude roestbak ergens op het erf. Het is de oude “Blues Highway” en de hele omgeving ademt Blues, Soul en Gospel uit. Helemaal als de Highway 61 en de 49 elkaar kruisen bij het plaatsje Clarksdale. De legende gaat dat Bluesman Robert Johnson hier zijn ziel aan de duivel verkocht in ruil voor het perfecte gitaarspel. Bij binnenkomst in Clarksdale memoreert een zuil met daar bovenop twee gekruiste blues gitaren aan dit sinistere saga. Deze hele omgeving wordt de Mississippi Delta genoemd. Na de Burgeroorlog was hier goedkoop en vruchtbaar land te krijgen en werd de katoenindustrie opgebouwd, een product dat makkelijk over de Mississippi rivier naar het noorden vervoerd kon worden. De landarbeiders waren voornamelijk kleurlingen, behoorlijk geïsoleerd van de rest van Amerika waardoor zij hun eigen muziekstijl ontwikkelden genaamd de “Delta Blues”. Toen de kleurlingen midden vorige eeuw over de Highway 61 naar het noorden trokken namen ze deze Delta Blues mee en ontwikkelde deze stijl zich daar steeds verder. Acteur Morgan Freeman is eigenaar van de bekendste Blues Club in de omgeving, Ground Zero en bij binnenkomst worden we hartelijk ontvangen met een “Welcome y’all! Can I git you some drinks?” uiteraard in zwaar zuidelijk “Forrest Gump” accent en voor we het weten staan emmers Coca Cola en water voor onze neus. We blijven ons sowieso steeds verbazen over de mega porties en grootte van de glazen. Wat hier als Small geldt zou bij ons doorgaan als XXL. De menukaart past bij de omgeving en we kunnen kiezen uit een Crossroads, Dixie, Highway 61, Voodoo of een Razorblade’s Uh-Uh club Burger. Nou, doe die laatste dan maar… De hele tent is vol gekladderd met teksten en namen van voorgangers en het podium wacht geduldig op de volgende band.

T2A Mustang D2NO 17 Burger snackbar

Het is inmiddels gaan regenen en dus moet helaas de kap over de Mustang dicht. Het gekke is dat dit vol automatisch gaat maar je nog wel handmatig de zijruiten moet sluiten. Niet iets om te vergeten als het stort regent. Via Indianola waar we het B.B. King museum bezoeken rijden we verder over de Blues route tot aan Greenwood waar we overnachten in een paar idyllische oude houten huisjes aan de Tallahatchie rivier. Hier heeft de tijd echt stil gestaan en geheel in stijl sluiten we de dag af om een kampvuur en komen de vuurvliegjes en de flessen alcohol tevoorschijn. De volgende ochtend komen we langs de Little Zion kerk waar Robert Johnson begraven ligt. Verspreid over het veldje liggen vele graven maar die van Johnson is makkelijk te herkennen aan de bloemen, flessen drank en pakjes sigaretten die het perk versieren.

T2A Mustang D2NO 17 schuren

In 1863 vond gedurende de Burgeroorlog bij Vicksburg de bepalende slag plaats om de controle van de Mississippi rivier en luidde daarmee gelijk het einde van de oorlog in. Op 4 juli van dat jaar gaf generaal Robert E. Lee zich over aan de noordelijke staten. Als we de 26 kilometer lange Battlefield Drive rijden, kunnen we aan de hand van de 1330 monumenten, kanonnen, kerkhoven en loopgraven ons een beetje voorstelling maken van de slachting die hier heeft plaats gevonden. Verder naar het zuiden zien we langs de weg steeds meer enorme statige landhuizen zoals we uit de film “Gone with the Wind” kennen. Dankzij de katoenvelden waren er in Natchez rond 1840 meer miljonairs per inwoner dan in welke stad dan ook in Amerika in die tijd.

T2A Mustang D2NO 17 landhuis

Vanuit Natchez rijden we, via een prachtige stalen brug over de Mississippi rivier, de staat Louisiana binnen en komen we in het minst bewoonde gebied van onze reis. We rijden over de Scenic Bayou Byway die de loop van de rivier volgt. Hier willen we niet zonder benzine komen te staan dus stoppen we om te tanken en lunchen bij Stelly’s in Lebeau, geopend sinds 1920. Op mijn vraag hoe het gaat krijg ik als antwoord “all quiet and a lot of gossip”. Opgezette dieren hangen aan de muur, aan de bar zit iemand met een revolver in zijn gordel een XXL hamburger te eten en de rest van de klanten is gekleed in camouflage of cowboy kledij. Een journaliste die ons interviewde voor de plaatselijke krant vertelde ons dat Mississippi en Louisiana behoren tot de armste staten van Amerika. Wat ik leuk vind van deze omgeving is dat iedereen die je spreekt ook geboren en getogen is hier met alle verhalen van dien. Zoals ons gesprek met een gepensioneerde leraar. Op onze vraag hoe hij in een rolstoel is beland verteld hij dat zijn vader hem op negen jarige leeftijd met een .22 shotgun in zijn rug heeft geschoten, nadat deze eerst zijn moeder had neergeschoten…

De landkaart Louisiana is doorspekt met Franse plaatsnamen en dat komt omdat dit gebied in vorig eeuwen deel uitmaakte van de kolonie Nieuw Frankrijk tot Napoleon het verkocht aan Amerika in 1803. De plaats Lafayette is de hoofdstad van de Cajuns, die vluchtelingen waren uit de Franse kolonie Acadia (het gebied rond het huidige Maine en Canadese Quebec), met hun geheel eigen gebruiken, eten en muziek. We genieten hiervan in het restaurant Randol’s, wat eigenlijk een grote schuur is met een glazen afscheiding waar de danszaal is, compleet met vrolijke live muziek. Franse oude liedjes die begeleid worden door een band, harmonica’s en violen terwijl wij ons tegoed doen aan tongstrelende gerechten als Fried Alligator, Crab Fingers, Craw Fish en Gulf Shrimps.

T2A Mustang D2NO 17 drankwinkel

Een bezoek aan Louisiana is niet volledig als je niet in de moerassen bent geweest en Capt’n Billy Gaston vaart ons met zijn stalen boot door de “Bayou’s” (natuurlijke waterwegen) van dit prachtige maar ook mysterieuze en onheilspellende gebied. Klapstuk van de tocht is het voeren van alligators van verschillende lengte. Het is angstaanjagend om te zien hoe ver deze prehistorische beesten uit het water omhoog kunnen komen om de, door kapitein Billy, aangeboden verrotte kip weg te grissen en te verscheuren. Ik denk dat ik toch maar even mijn armen binnen boord houd…

Naast de bijzondere natuur is Louisianna ook de grootste producer van olie en gas in Amerika en we zien dan ook diverse raffinaderijen maar voor de Cajun’s die hier wonen is het gebied als het ware een lokale supermarkt waar ze bessen vinden voor eigen gebrouwen wijn, de lekkerste vissen vangen en in het jachtseizoen in september op alligators jagen. Wat zou mijn jongste zoon het geweldig hebben gevonden om hier op te groeien in de natuur!

Vanaf de moerassen zitten we een klein uurtje later in het centrum van New Orleans, gelegen aan de oevers van de Mississippi rivier, een ware smeltkroes van vele culturen sinds de stichting van de stad in 1718. Overal horen we live muziek als we door Frenchmen en Bourbon Street lopen. De huizen hebben prachtig versierde smeedijzeren balkons en de sfeer is uitgelaten en vrolijk. Dit maakt New Orleans tot een stad zoals nergens te vinden in de rest van Amerika. Waar anders kunnen we ’s avonds onze mooie auto- en muziekreis afsluiten dan aan boord van de Steamboat Natchez. En terwijl de zon ondergaat over New Orleans speelt het Jazz orkest vrolijke muziek als we genieten van het laatste avondmaal van onze reis in Amerika. We begonnen met Henry Ford aan het begin van onze reis om nu met zijn woorden te eindigen: “Life is a series of experiences, each one of which makes us bigger”. Het gaat uiteindelijk allemaal over mooie ervaringen opdoen in het korte leven dat we hier hebben. Sommige mensen dromen van iets en doen er niets mee, wij hebben van onze droom werkelijkheid gemaakt. Fluitend en zingend in een Ford Cabrio van het noorden naar het zuiden van Amerika. Deze ervaring neemt niemand ons meer af, yehaaaaaa!

Tekst en foto’s Edwin van Delden / Travel 2 America.

Voor informatie over deze reis kun je kijken op www.travel2america.nl of bellen met 0346769002.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Aanvullende gegevens